Bruno - Pies na Medal 🥇

Bruno trafił do nas jako znaleziony, kolejna zapomniana przez los i niechciana bida. Był pełen problemów, strachu i zaniedbanych potrzeb. Był przerażony na myśl o samotnym zostaniu w boxie w miejscu w którym aż kipi od psich uczuć.
Na swojej drodze popełnił wiele błędów, jednak czas oraz spokojna dusza oraz praca opiekuna zaczęły dawać mu ukojenie w tym nienaturalnym dla psa miejscu, odsłaniając jego prawdziwy charakter oraz udowadniając, że Bruno zasługuje na medal oraz główną nagrodę w postaci czyjegoś, być może Twojego domu.
Myśląc o Bruno trzeba pamiętać przede wszystkim o tym, że to Owczarek, potężna energia która wymaga ukierunkowania. Wystrzały energii na widok opiekuna, skoki, jęki, piski, czasem spróbuję Cię gdzieś skubnąć, ale nie denerwuj się na niego. Nie chcę zrobić krzywdy. Cieszy się, nie może doczekać. Pracujemy obecnie nad tym 😉
Na spacerach jest genialny, choć i trochę wymagający. Bardzo komunikatywny z niego pies. Ciągle do Ciebie mówi i co chwila nadstawia uszu słuchając czy aby czegoś od niego nie chcesz. Proponuje ścieżki i sprawdza co o nich myślisz. Gdy się zapomni i próbuje ciągnąć, wystarczy spokojnie się zatrzymać i chwilkę poczekać, sam za chwilę wszystko ogarnie 😊
Uwielbia dziką zwierzynę, więc zdecydowanie jest psem który powinien dość długo w życiu chodzić na smyczy. Jak nie zawsze. Najlepiej takiej 10/20 m jednak nadal porządnej i grubej smyczy 😉
Bruno to psi geniusz. Dosłownie. Uczy się wszystkiego błyskawicznie i bardzo chętnie. Zazwyczaj kilka razy wystarcza aby coś prostego ogarnął. Spacery z nim to czysta przyjemność, choć i momentami odrobina dzikiego szaleństwa na którą zawsze trzeba mieć uwagę 🤷🏻‍♂️
Cały czas mimo wszystko uczymy go spokoju w tym świcie pełnym chaosu. Bruno był by idealny dla kogoś, kto zabierał by go na kilku godzinne spacery, najlepiej do lasu, a następnie dawał pospać przy swojej nodze przy czytaniu jakiejś książki czy jakiejś innej, spokojnej czynności regeneratywnej. Myślę, że można by go nauczyć czegoś fajnego, jakiegoś sportu może.
Bruno miał wcześniej duży problem z zostawaniem samemu. Potrafił wpadać w zbyt silne emocje i zachowania afektywne, jednak czyni na tym polu obecnie ogromne postępy i myślę, że za jakiś czas ten problem będzie tylko przykrym wspomnieniem.
Ciężko powiedzieć jak będzie z jego stosunkiem do psów czy kotów. W odpowiednich rękach i okolicznościach być może nie było by to problemem, ale to zawsze jest kwestią mocno indywidualna. Na razie nie nastawiał bym się na to jednak na ten moment.
Nie no naprawdę, ogarnięta osobo kochająca owczarki, gdzie jesteś? To jest pomyłka, oraz przykre zrządzenie losu, że taki pies w ogóle u nas jest. Zapraszamy na Ślazową, naprawdę, niech go ktoś mądry stąd zabierze 😢