Bunia trafiła pod naszą opiekę w styczniu 2026 r. Poprzedni rok spędziła w gminnej przechowalni, gdzie – choć miała zapewnione podstawowe warunki – żyła z dala od ludzi i codziennych bodźców. Nikt nie wiedział o jej istnieniu, a tym samym nie miała szansy na adopcję. W dniu przyjęcia została oceniona na ok. 3–4 lata. Z wyglądu przypomina psa w typie ras ttb.
Bunia jest łagodna, spokojna i bardzo delikatna w kontakcie. To suczka, która nie szuka konfliktów, jest uległa i ma miękkie, przyjazne usposobienie. Widać, że ma w sobie dużo naturalnej dobroci – nie reaguje nerwowo, nie wykazuje agresji, a jej obecność działa wręcz kojąco. Rok spędzony w przechowalni sprawił, że trochę odzwyczaiła się od bliskości człowieka, a wcześniej prawdopodobnie nikt nie poświęcił jej czasu, by pokazać jej świat. Nikt nie nauczył jej chodzić na smyczy (teraz to my ją tego uczymy), nikt nie pokazał, że może sama inicjować kontakt.
Mimo tego Bunia bardzo lubi głaskanie i wyraźnie rozkwita przy osobach, które zna. Widok opiekuna sprawia jej ogromną radość – merda ogonem, podchodzi bliżej, coraz częściej czeka przy kracie. Już nie chowa się do budy, tylko stoi i patrzy z nadzieją. To pies z naprawdę dużym potencjałem: inteligentny, obserwujący, szybko uczący się nowych rzeczy, a przy tym niezwykle lojalny wobec osób, którym zaufa.
To nadal suczka, która potrzebuje czasu, by w pełni otworzyć się na świat. Jej ostrożność to efekt lat samotności i braku poczucia bezpieczeństwa. Ale to także pies, który coraz bardziej pragnie kontaktu – spokojnego, cierpliwego, nienachalnego. Widać, że chce być blisko człowieka, tylko musi nauczyć się, jak to robić.
Szukamy dla niej domu, który da jej to, czego najbardziej potrzebuje: spokoju, przestrzeni i człowieka, który nie będzie miał wobec niej oczekiwań, tylko będzie obok – konsekwentnie, łagodnie i z miłością. Idealny byłby dom z ogrodem, w spokojnej okolicy, gdzie Bunia mogłaby żyć we własnym rytmie. Na początku musi być pod stałą obserwacją – istnieje ryzyko, że będzie chciała wrócić do znanej jej „wolności”. Z odpowiednim wsparciem może jednak odkryć radość życia u boku człowieka i stać się psem pewniejszym siebie.
Bunia jest średnio aktywna. W kojcu nie broi, nie niszczy, stara się zachowywać czystość. Bardzo lubi Kajtka – samca, którego zna jeszcze z gminy. Z samcami dogaduje się zazwyczaj dobrze, suczki traktuje jako konkurencję. Jeśli miałaby dołączyć do psa rezydenta, wymagamy spaceru zapoznawczego. Nie pilnuje zasobów, nie jest agresywna ani reaktywna. Prawie nie szczeka. Gdy człowiek dotrze do jej serca i zbuduje z nią zaufanie, zyska w niej wspaniałą, oddaną przyjaciółkę. Ona naprawdę zasługuje na drugą szansę.

Bunia jest wykastrowana, zachipowana, zaszczepiona i odrobaczona, gotowa do adopcji.